Rustdag, van zeeniveau naar 3000 meter, massieve gebergte en 20 etappes voltooid!

Buenas dias todos!

Met name het woord TODOS ( wat allen betekent) is van heden wel op zijn plaats! Vanuit de groep fietsers, maar ook vanuit de leuke reacties, merk ik dat vrienden/kennissen van de deelnemende fietsers met plezier mijn blog lezen, leuk om te horen! Bij deze van harte welkom allemaal!

Na mijn laatste update heb ik ondertussen weer veel gezien, meegemaakt en veel gefietst natuurlijk, hierbij korte samenvatting van de afgelopen dagen, welke enerverend waren.

Genoten van 2 dagen rust in Huanchaco, een Peruaanse badplaats welke bekend staat om haar mooie golven om te surfen. Op de eerste dag niet veel ondernomen en in de avond vieren we het verjaardagsfeestje van de fietsers Frans en Knut in de fietsenzaak van onze fietsenmaker Lucio in Trujillo. Vooral de ongedwongen sfeer en de eenvoud van de opzet van het feestje maakte het erg geslaagd. In ieder geval heeft de dame van het dichtstbijzijnde supermarktje een wereldomzet gedraaid, gezien de bierconsumptie

De tweede rustdag fiets schoongemaakt en in de middag geprobeerd om te surfen op de golven van Huanchaco. Samen met Rob een surfboard gehuurd en zonder lessen de zee in! Dat viel niet mee, maar wel ontzettend gaaf om voor de kust van Huanchaco op een surfplankje te dobberen en links en rechts vliegen de gigantische pelikanen om je heen en daarnaast een schitterend uitzicht over de plaats!

In de avond samen met Diederik en Joost een vegetarisch restaurant bezocht en lekker gezond gegeten!

Dag 17 Huanchaco- Camp. Chavimochic        115km           910 hoogtemeters

Na de dagelijkse ochtend structuur vertrekken we vandaag voor een redelijke tocht langs de kust over de snelweg PanAm om vervolgens na 92km richting onverhard terrein de drukte en diesel/benzine truck te verlaten.

Voor de lunch worden we weer geassisteerd door de politie en fiets ik een grote groep, waaronder andere Toos, Theo, Joost en Jan Willem inzitten. Het gaat vandaag redelijk op zijn gemakje en de natuur verandert gelukkig snel van de woestijn/dorre omgeving naar velden met suikerriet  plantages, asperges etc.  

Na de lunch klein stukje nog langs de snelweg gefietst en vervolgens belanden we in een soort verlaten maanlandschap. Dit betekent op onverhard terrein fietsen midden een rotsachtige verlate vlakte, schitterend en wat een rust!

Na 115 km zie ik vanaf verre de rode truck staan en met nog een kort stevig klimmetje kom ik aan op een schitterende bushcamp. Midden tussen de hoge rotsachtige bergen zet ik mijn tentje op. Dat opzetten was nog wel een uitdaging gezien de wind. Eerst keien op het grondzeil en vervolgens stokken in de buitentent en de achterkant van de buitentent vastzetten met grote keien. Deze methode werkt en binnen korte tijd staat de tent. Het wordt overigens naarmate de middag vordert wel steeds frisser.

Tijdens het heerlijk avondeten, spaghetti met vis en heerlijk taart als toetje heb ik toch maar mijn mutsje opgezet. Na de maaltijd is het bijna donker en sta ik samen met Theo en Frans op het afwasrooster.

Na de afwas duik ik mijn tent in en met muziek val ik in slaap!

Dag 18 Camp.Chavimochic – Canon del Pato 85km(85%unpaved)      1045hoogtemeters

Gisterenavond heb ik Joost afgesproken om deze etappe voor de winst te gaan en gelijk vanaf de start te knallen.

Ik heb heerlijk geslapen, was soms toch nog te warm om in de slaapzak te liggen. Na het ontbijt heb ik de spanning van de fietsbanden verlaagd, aangezien we de hele dag over rotsen etc rijden.

Bij de start sta ik met Joost helemaal vooraan, bij het startsein schieten wij weg en gaan met een razend tempo de heuvel af en belanden op de unpaved road. We geven allebei eens even flink gas en met de kleine klimmetjes kunnen we het tempo goed vasthouden. Met zeker in het begin een gemiddelde van boven de dertig kan niemand ons volgen. Met zijn tweeën aan kop in een schitterend maanlandschap en  met deze snelheid geeft toch een kick!

Naarmate de kilometers vorderde, zeg 25 km, beginnen de krachten wel af te nemen en zien we ´onze´ Rien al snel aansluiten. We hebben het geprobeerd maar helaas kwamen we toch tekort, maar de actie en de kick zal ik  niet snel meer vergeten. Bij de lunchtruck worden de tijden opgeschreven en toch maken we ruim 18 minuten goed op de nummer 3 van het klassement, maar ja niet gewonnen!

De tweede helft van deze etappe rustig aan gedaan en vooral van de omgeving genoten, welke weer bijzonder indrukwekkend is. De middag is heet, heel heet. Er wordt een maximale temperatuur van 43 graden gemeten en dan is het onverharde rotsachtige klimmen redelijk pittig.

We slapen vandaag weer in een bushcamp en dat betekent in deze hitte je tentje opzetten, luchtbed oppompen etc, een redelijk zware bevalling in deze hete vallei. Gelukkig is er gelegenheid om in dit bush/sandcamp je te wassen in de naastgelegen rivier en dat doe ik dan ook. Meteen ook de kleding in de rivier uitgespoeld.

In de avond koelt het gelukkig iets af en eten we heerlijk gezamenlijk in deze Canon! In de avond ontrekt zich een schouwspel van enerzijds verlichte trucks die bizarre routes over de bergen nemen en anderzijds de rust en oneindigheid van de sterren.

Ik ga lekker vroeg slapen, morgen weer een hostal met douche!

Dag 19 Canon del Pato- Caraz         66km(65%unpaved)    1600hoogtemeters

De dag van mijn domme val op de knie!

Na een heerlijk ontbijt en alles weer ingepakt gaan we op weg naar Caraz op 2000mtr hoogte. Mijn benen voel na gisteren goed aan en zeker op het onverharde ga ik in begin makkelijk mee. Na 6 kilometers belandt ik met mijn voorband teveel in losliggend grind en val met lage snelheid op mijn linkerknie. Ik stap weer op de fiets, spuit mijn waterbidon leeg op het wondje en voel meteen dat het pijn doen. Ik schakel mijn fiets in een van mijn lichtste versnelling en probeer de al redelijk stijf geworden knie soepel te houden en dat gaat in het begin met moeite. Zeker met klimmen op onverhard kom ik moeilijk terug in mijn ritme. Tegen Joost zeg ik dat hij moet gewoon door moet fietsen, want de snelheid die ik nu aanhoud is heel laag.

In mijn eentje word ik door velen ingehaald en het kost me veel kracht en doorzettingsvermogen om door te peddelen. Maar naarmate de klim minder steil wordt gaat het beter. Michelle uit Australië komt voorbij en biedt mij pleisters aan, ondanks een kleine schaafwondje plak ik er toch twee pleisters op tegen de stof. Ik fiets samen met haar naar de lunch en telkens gaat het beter, de knie wordt steeds soepel. De omgeving is echt weer zo verbijsterend mooi, de kolossale rotsen en hoge toppen met daardoor heen kronkelend een rivier, ondanks de pijntje vergeet ik de omgeving niet.

Bij de lunch laat ik Annelot naar mijn knie kijken en ze geeft mij twee pijnstillers en checkt of er verder niks mis. Gelukkig is het alleen de buitenkant van de knie en na de lunch stap ik weer op de fiets om 11 tunnels door te fietsen. Ik neem mijn hoofdlampje mee en fiets rustig naar boven en neem deze middag meer foto’s en geniet met een rustiger tempo meer van de omgeving. Ik word bijgehaald door de Australische Julia en samen met haar fietsen we door de soms lange en donkere tunnels, waarbij je op moet letten op de trucks als tegenliggers en hun felle koplampen.

Ondanks de klimmeters valt het vandaag wel verder mee, ik maak me vooral zorgen over mijn knie en de gevolgen ervan. Ik laat bij de aankomst in Caraz mijn knie inpakken door Annelot en neem twee pijnstillers in en ga lekker op bed liggen. Eet in de avond met een gezelschap bij een Italiaans restaurant.

Dit was de zwaarste dag tot nu toe! Vooral mentaal was het zwaar na de val en zeker na de lunch was het even doorbijten, maar ben blij dat ik de etappe heb uitgefietst.

Ik  slaap vannacht in een heerlijk bed dus dat komt voor morgen helemaal goed! Ik kijk morgenochtend aan of ik op de fiets stap, de etappe is slechts 70 km met 1200 hoogtemeters en dat is op een rustig tempo goed te doen.

Dag 20 Caraz- Huaraz                     70 kilometer              1200 hoogtemeters

Ik sta op met een stijve knie en opzich valt de pijn mee. De knie zeurt wel een beetje, maar nadat ik het rekverband ervan afhaal, voelt het stabiel en besluit om de fiets op te klimmen.

Na een chaotisch ontbijt en start van de dag, stappen we op de fiets en ik besluit om een rustig tempo aan te houden.

In het begin voelt de knie stijf en pijnlijk aan, maar naarmate de klim vordert zit ik bij Team Norway(Knut, Hilde en Kristin) in het wiel en fiets rustig mee. Dit gebied is echt enorm indrukwekkend. We fietsen tussen de besneeuwde toppen van 5000-5900meter hoog, we schitterende uitzichtpunten, kleurige fruit en groente markten en de typische kleurige kledendracht van de Peruanen in deze regio! Tot aan de lunch heel rustig aan gedaan en veel fotos en video’s genomen!

Na de lunch stijgen we naar 3000 meter en dat gaat steeds beter met de knie en na een mooie tocht bereiken we een zeer levendig plaatsje HUARAZ. Hier hebben we een rustdag en vervolgens klimmen we verder naar max 4600 meter en we slapen de komende dagen in 3 bushcamp op grote hoogte, wat inhoudt dat het koud wordt!!

Na een bezoek van Annelot besloten om geen rekverband meer om de knie heen te doen en vannacht zonder te slapen. Ik voel me steeds beter en na een douche, soep en fruit, vieren met heerlijke Peruaanse taart de verlate verjaardag van Marius(65 jaar geworden).

Bij een Frans restaurant in Huaraz samen met Joost gegeten en later schuift James aan, na deze maaltijd ben ik kapot en ga richting mijn bedje!

Opgelucht dat de knie het gehouden heeft!

Tot dus ruim 1800km gereden en ik geniet nog steeds. Tot aan Salta in Argentinie komen we niet meer onder de 2000 meter en zullen dus veel klimmen en veel offroad gaan rijden. Mooi vooruitzicht, ondanks mijn knie staat ik nog steeds 6de in het klassement!

Mensen bedankt voor de support/reacties, naast het aantaal kilometers stijgen ook de opbrengsten voor het MS Fonds naar ruim € 2725,--

Dank allen, ik hou jullie op de hoogte!

Patrick op de fiets